Nowa Zelandia 2008 Wyprawa rowerowa

Audycja w radiu Em

2010-02-16T11:21:00.001-08:00

Zapraszam wszystkich do wysłuchania audycjii w ramach programu
"Świat jest piękny" bede opowiadał o swojej wyprawie po Nowej Zelandii.
Start środa 24.02.2010 godz.10:40 powtórka w sobote 27.02.2010 godz.10:40
Rozmowe przeprowadził Marek Piechniczek i Barbara Hobzda można słuchać przez neta;-)
www.radioem.pl

;-)

2008-12-18T09:28:00.000-08:00

Nowa Zelandia w magazynie ''Rowertour"

2008-08-01T05:37:00.000-07:00

W sierpniowym wydaniu magazynu Rowertour ukazał się tekst ze zdjęciami z mojego Nowo Zelandzkiego tripa;-)

Sprzęt

2008-05-12T01:51:00.000-07:00

Wielu ludzi myśli że żeby jechać na koniec świata to trzeba mieć niewiadomo jakiej klasy sprzęt.

Ja jechałem na 12 letniej stalowej ramie reszta komponentów tez była średniej klasy .

Poniżej przedstawiam listę sprzętu:

Namiot :Tadpole 23 firmy The North Face - rewelacyjny łatwo się rozkłada bardzo lekki i przestronny dla 1 osoby choć na wyprawie pękła guma łącząca rurki ze sobą no i opos wygryzł w nim dziurę :-).

Przyczepka amerykańskiej firmy Bob trailers http://www.bobtrailers.com/

Zakupiłem ją 5 lat temu w Czechach w Polsce nie osiągalna.

Bardzo dobra konstrukcja , wiele osób rowerzystów ale nie tylko pytało mnie podczas wyprawy jak się znią jedzie.Na prostej drodze prawie się jej nie czuje dopiero na podjazdach znacznie zaczyna odczuwać się jej ciężar Ja miałem prawie 30kg.Dlatego uważam że dużo lepiej się sprawdza na wyprawach gdzie przeważają płaskie odcinki .

Podziękowanie

2008-05-11T14:00:00.000-07:00

Chciałem tutaj podziękować wszystkim tym którzy przyczynili się do tego że moje marzenie nabrało realnego wymiaru.
Mojej rodzinie szczególnie mojej żonie Patrycji za to ze dzielnie znosiła trudy rozłąki oraz że wspierała mnie duchowo podczas wyprawy.
Bratu Wojtkowi za transport mnie i roweru do Warszawy .
Jackowi Inglotowi z Lublińca za doskonałe przygotowanie roweru do wyprawy i za cenne rady. Rodzinie i znajomym którzy trzymali kciuki za pomyślność wyprawy :-)!!!!
Wszystkim sympatycznym ludziom których spotkałem po drodze!!!

Dziękuje z całego serca !!!
Artur

Zakończenie

2008-05-11T13:15:00.000-07:00

Po powrocie z Kiwusowa mam w sobie jedno uczucie które we mnie zostało.Ciesze się że mieszkam w Europie!!!.Wokół Nowej Zelandii jest w Polsce dużo mitów i nie prawdziwych informacji.Żeby nie być gołosłownym zapraszam na stronę ludzi którzy podróżowali przededemną ta trasą rowerami jakiś miesiąc wcześniej i potem jeszcze na Wyspie Północnej w sumie ponad 5000km w NZ rowerami www.wyprawa.vox.com
Ich opinia na temat Nowej Zelandii jest jeszcze bardziej drastyczna od mojej.:-)
Generalnie uważam swoją wyprawę za "prawie udaną" przed wyprawą zakładałem dotrzeć do Milford Soundu i do Nugets Point .Ale z kilku powodów mi to nie wyszło .
Sama Nowa Zelandia jest piękna ale mnie na kolana nie powaliła gdybym wcześniej nie podróżował np po Norwegii , Alpach lub gdybym w ogóle wczesnej nie podróżował pewnie tonął bym w ochach i echach .
Podróżowanie rowerem ma to do siebie że widzi się wszystko jak na dłoni nic się nie da ukryć.
NZ nie jest ani krajem nowoczesnym ani bogatym .To widać na każdym kroku.Nowo Zelandzkie wsie to temat na ciekawy artykuł :-)Generalnie uważam że nie różni się aż tak wiele od Polski (jest bogatszy dużo bardziej ucywilizowany) choć w Polsce ludzie mieszkają w dużo wiekszych domach i na polskich drogach jezdzi dużo więcej "lepszych bryk" niż w NZ . Przynajmniej na Południowej Wyspie na której byłem.Patenty w męskich kiblach z sikaniem pod ścianę na długo pozostaną w mej pamięci:-) ( ostatnio coś takiego widziałem będąc na Ukrainie pod koniec lat 80:-)Generalne wrażenie jakie mi pozostało jest oczywiście pozytywne , piękne parki narodowe , piękne góry , ludzie na ogół sympatyczni i uśmiechnięci choć nie zawsze.

14 , 15 , 16 Marzec Christchurch-Sydney-Singapur -Londyn-Warszawa

2008-05-11T12:12:00.000-07:00

Sigapur lotnisko Changi
Australia
Qantas" Spirit of Australia"- linia która leciałem aż do Londynu
Moje bambetle

CHC
CHC

CHC
CHC

Spędzam 2 dni w Chrictchurch szwendam się to tu tam , kupuje pamiątki dla rodziny .Próbuje załapać klimat miasta.:-)
Na kempingu obok mnie śpi koleś Nowo Zelandczyk który był w PL w latach 80 tych pyta mnie czy się coś u Nas poprawiło od tego czasu mówię mu że Pl jest w EU i to jest bardzo dobre dla Nas.
Załatwiam sobie jeszcze w sklepie rowerowym karton na rower.Koleś ze sklepu daje mi go za darmochę.
I takim sposobem 15 marca ruszam rowerem w ostatni 10 km odcinek jaki dzieli mnie od lotniska.
Po dotarciu na lotnisko dziękuje mojemu wiernemu towarzyszowi ( głaszcząc go ) że mnie przez te prawie 2000km tak dzielnie niósł :-) bez żadnej awarii!!! ( oprócz połamanego siodełka) :-)
Rozkręcam rower do kartonu mam jeszcze 4 godz. do odlotu wiec robię to powoli.
Po odprawieniu bagażu przechodząc przez bramkę gdzie są sprawdzane karty pokładowe , pani która mi to sprawdza nagle widząc mój paszport odpowiada mi po polsku !!!:-) hehe
Ucinam z nią kilku zdaniową pogawędkę okazuje ze jest tu od 4 lat i pochodzi z okolic Zielonej Góry!!:-))
Do Australii lot przebiega planowo , po wyładowaniu samolotu w Sydney okazuje się że samolot do Singapuru/Londynu ma 8 godzinne opóznienie wiec dostaje talon na papu do restauracji.
Czas na lotnisku płynie wolno dodatkowo jest upalnie jak to w Australii :-)
Na lotnisku spotykam też 2 Aborygenów , a juz myślałem że nie zobaczę ich a bardzo mi na tym zależało.:-)
Po załadowaniu się na samolot siedzę obok 2 Polek ;-) dzięki czemu ten ponad 20 godzinny lot do Londynu jakoś się trochę mniej dłuży.
Na Heatrow załatwiam następny samolot do Wawy wszystko od ręki , znowu dostaje talon na papu :-)
W samolocie z Anglii siedzę z bardzo wesołym kolesiem z którym wychylam po 4 piwka jest tak zabawny co chwila wybuchamy śmiechem przybijając piątki .Chwali polaków że są super kompanami do imprezowania:-)Po 4 piwie stewardessa już przy następnej prośbie o browar stanowczo odmawia:-)Lubię takie spontaniczne bibki w podróży:-)
W Wawie czeka na mnie już mój brat Wojtek , okazuje się też że nie doleciał mój rower, załatwiam więc formalności związane z dostarczeniem mi mojego przyjaciela do TG.

11-13Marzec Farilie-Ashburton-Christchurch

2008-05-11T11:56:00.000-07:00

Droga z gór do Christchurch zajęła mi 3 dni.Jechałem przez bardzo nudną okolicę same pola, pastwiska i oczywiscie ruchliwa 1 którą jechałem .W sumie przez ten czas nic ciekawego się nie zdarzyło wiec nie mam nic do opowiedzenia z tych trzech dni , zdjęć tez nie robiłem bo nie było nic ciekawego do sfocenia.Do stolicy wyspy dotarłem boczna droga na którą skręciłem 60 km przed miastem w wiosce Rakaja.Z ciekawostek dodam że pierwszy wypadek jaki zobaczyłem zdarzył się właśnie 20 km przed CHC.Co nie znaczy ze Nowa Zelandia jest bezpiecznym krajem jeśli chodzi o podróżowanie rowerem.
Do miasta dotarłem poznym popołudniem i tu skończyła się moja rowerowa jego część.
Cieszyłem się z tego powodu bo tęsknota mnie już za żonką i chłopakami zżerała:-)
Na ostatnie noce zatrzymałem sie na kempingu ale nie tym obskurnym co na początku wyprawy tym razem znalazłem o wiele ładniejszy ale za to bardzo oblegany:-)

10 Marzec Lake Tekapo -Farilie

2008-05-11T11:07:00.000-07:00

Nocleg miałem kilkanaście kilometrów przed Lake Tekapo .Na obiad dotarłem do wioski która jest bardzo fajnie położona nad samym jeziorem.Zafundowałem sobie obiadek w zasadzie dwa obiadki bo byłem juz bardzo głodny i miałem już dość jedzenia z "tytki".Jadłem w knajpie całkowicie obsługiwanej przez chińczyków , miedzy sobą cały czas nawijali po chińsku dopiero jak klijenet podchodził przechodzili na angielski.Wyglądało mi to na jakąś mafie :-)Po posiłku w ramach przetrawienia i nie ruszania tyłka od razu na trasę poszedłem do kafejki wysyłać/odebrać mejle i zobaczyć ci sie dzieje w naszym cudownym kraju :-)
Dzięki netowi w ogóle nie czuje odległości jaka mnie dzieli od PL.Swat się skurczył bardzo.
Patrze też na strony rowerzystów ktorych tu spotkałem.
Dzisiejszego tez po pokonaniu przełęczy Burker Pass na dobre żegnam sie z Alpami aż mi sie smutno zrobiło .Zjechałem znów w dolinie do zieleni :-)

9 Marzec Omarama -Lake Tekapo

2008-05-08T06:06:00.000-07:00

W oddali po lewej Mt Cook

Artur i Daniel :-)

Wjechałem w jeden z fajniejszych rejonów Nowej Zelandii.Mckenzie Country bo tak się nazywa charakteryzuje się dużymi bezludnymi przestrzeniami.Ale tylko pozornie.Brakuje mi tutaj tego co było atutem wcześniejszych wypraw czyli swobodnego schodzenia z drogi i udania się gdziekolwiek się człowiekowi podoba.Nowa Zelandia jest cała ogrodzona.Wszędzie gdzie człowiek jedzie jest płot nawet w górach wszystko przy drodze jest ogrodzone.Bardzo mi sie to tutaj nie podoba i uważam to za największy minus tego kraju .
Dzisiejszego dnia miałem też spotkanie z niesamowitym człowiekiem.Spotkałem rowerzystę który jedzie dookoła świata.Daniel jest już w drodze od 13 miesięcy i przyjechał do NZ z okolic Stutgartu na rowerze:-) Zapraszam na jego stronę bo jest co podziwiać http://www.velaia.de/
Jest to niesamowite uczucie spotkać kogoś takiego !
Staliśmy chyba na drodze z godzinę i ja słuchałem czasem mrożących krew w żyłach opowieści z jego ponad rocznej podróży.
Jego dobytek ograniczał się to totalnego minimum.Podróżuje cały czas w jednym ubraniu.Ma na bagażniku tylko 2 sakwy śpiwór i jednoosobowy namiot.Koleś jest niesamowity.Opowiada że czasem nie ma możliwości się gdzie rozbić i śpi czasem w rowach przy drodze...
Korzysta z organizacji goszczących podróżników typu couchsurfing lub warmschowers żeby zaoszczędzić na noclegach a mieć możliwość czasem przeprać żeczy itp.
Po pożegnaniu się z Danielem jechałem wzdłuż jeziora i podziwiałem w całej okazałości ( miałem dużo szczęścia z pogodą) najwyższy szczyt Nowej Zelandii Mt Cook.

Wywiad dla TV SILESIA

2008-05-04T03:56:00.000-07:00

Dziś Ja i cała moja rodzinka udzieliła wywiadu dla prywatnej telewizji TV SILESIA.Opowiadaliśmy oczywiście o NZ tzn . Ja o wyprawie a rodzina o rozłace ze mną :-)))
Wywiad jest juz dostępny w internecie .Ukazał się w wieczornych wiadomościach o 21.00.
Zaczyna sie mniej więcej w połowie wiadomosci.
Dostępny jest pod tym linkiem:
www.tvs.pl/index.php?id_materialu=190

Miłego oglądania:-)

8 Marzec Duntroon-Omarama

2008-05-01T23:38:00.000-07:00

Dziś był kolejny upalny dzień było tak gorąco ze miejscami czułem sie jak w Afryce:-)
Trasa wiodła dziś przez góry.Piękne widoki dookoła powodowały że nawet się nie zorientowałem kiedy dotarłem do wioski Otematata.Tutaj postanowiłem się trochę schłodzić złocistym napojem.
Kupuje piwo prosto z beczki zimne jak lód.Pierwszy łyk jest po prostu "niebiański" , robie drugi łyk tym razem tak duży że wypijam cały kufel czuje że siły mi wracają , idę po drugi kufel tym razem już się nim bardziej delektuje.W barze przy drodze gdzie delektowałem się moim trunkiem siedzą tez 2 pary młodych ludzi , idąc w stronę roweru zaczepiają mnie pytaniem jak smakowało mi piwo , widzę że mają już lekką "bombkę" , odpowiadam im że jak wypije 2-3 piwa to dostaje nowych sił do jazdy i czuje sie jak lew:-)))) . Zaraz za wioską jest mała przełęcz do pokonania .Podjazd jest znowu stromy i ponownie przez 2-3 km pcham rower.Za przełęczą po 15km znajduje bez obsługowy kemping za 5$ za noc.Postanawiam zostać.W środku nocy budzą mnie jakieś szmery w namiocie okazuje się że do moich jabłek w bocznej kieszeni namiotu dorwał się opos.Zwierze to jest wielkości małego szczura.Dziad wygryzł mi dziurę w namiocie wielkości dłoni więc w nocy miałem dodatkową akcję z łataniem wewnętrznego namiotu .Gdy już zasnąłem szkodnik powrócił i zaczął wędrować mi nad głową zdenerwowany w pewnym momencie dałem mu porządny cios z pięści że aż przekoziołkował .Tym samym na dobre pozbyłem sie nocnego intruza.

Wywiad dla Telewizji Internetowej Piekarska TV

2008-04-30T05:38:00.001-07:00

O mojej wyprawie robi się coraz głośniej.Tutaj poniżej prezentuje wywiad jaki udzieliłem Piekarskiej Telewizji Internetowej .Jest to nowy projekt prowadzony przez wschodzącą gwiazdę tej telewizji Marcina Strzeleckiego .
Marcin jest pasjonatem telewizji , internetu i dziennikarstwa .
Zapraszam wiec do obejrzenia wywiadu!:-)
Dostałem również propozycje wywiadu dla Silesia Tv z Katowic.Szczegóły w krótce.
Mam równiez zaproszenie od Klubu 22 z Czarnej Huty na czerwiec by w ramach kącika podróżniczego zrobić pogadanke i pokaz zdjęć z wyjazdu .

http://www.veoh.com/videodetails2.swf?permalinkId=v7082539hGWCjtsN&id=4513251&player=videodetailsembedded&videoAutoPlay=0"

7 Marzec Hampden-Duntroon

2008-04-27T23:56:00.000-07:00

Dziś wreszcie zjechałem z ruchliwej drogi nr 1 na drogę prowadzącą z powrotem w góry.Chciałem wybrać skrót lokalnymi bocznymi drogami ale sie ostro przejechałem.W wiosce Mahend skręciłem w lewo na lokalną drogę i już po 5-6km stanąłem na rozstaju dróg nie wiedząc którą z nich wybrać.
Czekam więc aż przejedzie jakiś samochód żeby go zatrzymać i zapytać o drogę.Nie musiałem długo czekać za chwilę przejeżdżała tędy młoda dziewczyna i widząc mnie z rozłożoną mapą sama sie zatrzymała.Wielki uśmiech na jej twarzy mnie rozbroił , pyta sie w czym mi pomóc .Okazuje sie jednak że sama nie jest na 100% pewna gdzie prowadzi droga do wioski Five Forks.Ale w końcu mówi żebym pojechał jednak tędy.Po kolejnych 10km kluczenia i pytania o drogę decyduje wrócić do 1 i jechać dalej do głównego zjazdu na drogę nr 83 w kierunku na Omarama.Brak dokładnej mapy oraz fatalne oznakowanie bocznych dróg robi swoje.Dziś też zauważyłem też przy drodze dużo krzyży pod drzewami z nazwiskami żołnierzy Nowo Zelandzkich Którzy walczyli w pierwszej wojnie światowej.Na krzyżu jest imię i nazwisko żołnierza jego stopień oraz kraj w którym zginął.Masa poległa na francuskim froncie po rocznikach widzę że w wiekszości to byli młodzi chłopcy w w wieku 16-22 lata.Jest tez trochę krzyży z 2 wojny światowej.Fajny zwyczaj przynajmniej pamięć o nich nie zaginie .Jechałem też dziś przy rzece Waitaki River choć widzialem ją tylko przez chwile cały czas odgradzały mnie od niej pola.Na nocleg zatrzymałem się w wiosce Duntroon.Spałem na boisku piłkarskim które służyło tez jako kemping.Jestem znowu sam całe boisko tylko dla mnie :-)

6 Marzec Karitane -Hampden

2008-04-24T13:28:00.000-07:00

Ciężko było mi się rano zwinąć z plaży.Dzień zapowiadał sie bardzo upalnie. Zwijając namiot
widzę jak przyjeżdżają kolesie z deskami sufingowymi.Czuje się jak na Florydzie kolesie w batkach w palmy opaleni i w towarzystwie kilku laseczek ....
Ale na mnie pora obserwuje jeszcze chwile jak sie bujają na falach oceanu...echhh!!!
Żeby na Chechle były takie fale i dlaczego Ja nie miałem deski jako maly szkrab zeby się nauczyć sie tak mykać wśród fal ........
Dziś droga też była srednio ciekawa nic się interesujacego nie wydarzyło , krajobrazy też były przeciętne na nocleg ponownie zatrzymuje się na kampingu przy oceanie.Kupuje sobie jeszcze flache wina i wypijam ja na trzy rozlania :-) Wino uderza mi do glowy, postanawiam jeszcze udać sie na nocny spacer na plaże.Łaże po piasku i szukam ciekawych muszli , znajduje jedną i zabieram na pamiatke do domu :-) Przysiadam się jeszcze na piasku i wpatruje sie w ocean.Jest już calkiem ciemno .Moje myśli koncentrują sie ku zeglarzom samotnie pływajacym po oceanach.Myśle jaka to musi być odwaga tak samemu płynac na takiej łupinie wśród bezmiaru oceanu.

List i zdjęcia od Richarda/Letter and pictures from Richard

2008-04-22T11:29:00.000-07:00

Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper
Photographed by Richard Cooper

Dziś dostałem list i zdjęcia od Richarda którego poznałem W Nowej Zelandii.
Bardzo się z tego powodu ucieszyłem!
Ja jestem już ponad miesiąc w domu a Richard dopiero teraz kończy swój trip po Nowej Zelandii echhhh!!!:-))))

This is for you translation Richard!:-)
Today a get a leter from my frends Richard .I am wery endjoyed from this e mail!!!.
I am one month at home , Richard finisched trip trough New Zealand!!!:-)

Hello Artur!

Of course I remember you. We met several times between Arthur (Halagan's)
Pass and Wanaka. I too am now back in Europe and wish I was still pedalling
around NZ. Thanks you for the interesting and very good pictures you sent; I
can see you are a professional! I will send you some of mine.

I think the last time I wrote to you, I was in Christchurch, waiting for my
flight to Wellington (me & bike only $60!). I only stayed one night in
Wellington as it was very full (cricket test match against England and a
festival) and took the bus up to Wanganui, a pleasant little town on the
river. I cycled the little road up the River Wanganui to Pipiriki, which was
only gravel in parts. I shared my carrots with a tame little bambi deer and
met a German doctor of Biogenetics, who was doing research in Edinburgh. We
stayed one night at the convent of the Sisters of Compassion in Jerusalem.
Then the uphill gravel road to Raehiti was very hard work in the heat.

From National Park I took a day off cycling and did the Tongariro Crossing -
very interesting and worth doing. Then up to Taupo, Rotorua and finally to
friends I hadn't seen for 15 years in Tauranga. I stayed 4 days with them
over Easter. I finally did the Coromandel Peninsula, which was very hilly
but picturesque. One of the best places I found was the Youth Hostel at
Opoutere (half way up east coast of the Coromandel). It was lovely and
peaceful and I went kayaking again in the estuary. I got up as far as
Colville, then around the Firth of Thames to the bird sanctuary in Miranda,
where a group of energetic pensioner hikers took me under their wing and fed
me - they were a lot of fun. I found an interesting BBH in Tuakau-Pukekawa,
with plenty of cats and dogs and an excellent evening meal with wine/beer
for $15. I did a day's woofing on the farm before heading off to my angora
goat friends near Waiuku. Then it was time to fly home - all good things
come to an end sometime!

You did well to manage 2000km. I only did 2800km, as I spent about 2 weeks
at friends in Auckland, Christchurch and Tauranga.

When we last met in Wanaka, I remembered I had a gel cover for my saddle,
which I didn't need anymore. I cycled after you to give it to you, on the
way I thought you would go, but didn't find you. I hope you managed OK on
the saddle you found up on Arthur's Pass.

I enjoyed looking at your pictures and have looked at your blog, although I
couldn't understand what you had written. I found a Polish_English
translation site under www.poltran.com/pl.php4. You may find it useful,
although your English is already very good. Could you please send me
pictures IMG_6044 and 6045 in the original size, so I can use them in my
slide show? I am attaching the picture I took of you, also in original size.
I will send other NZ pictures in reduced size with another e-mail, as I
don't know if there are mail size limits.

What kind of camera do you use? I have a Canon Power Shot S50, which is now
4 years old and so no longer up to date. I am thinking about buying another
one soon. What do you advise? I have always had Canon cameras, but know
Nikon is good too. I have read good reports about the Canon G9, but the
price of SLRs are not so much more. I used to have a Canon A1 camera with
zoom lenses. What do you think? Are such questions too difficult to answer
in English?

Your wife and children will have been pleased to have back. Do you plan
anymore cycle tours? If you are down in the south of Germany, let me know.

Our twin town in Poland is Ciasna (west of Czestochowa). My wife and I were
there and in Krakow about 3 years ago. Where do you come from, was it
Katowice?

Best wishes from

Richard

5 Marzec Fairfield-Karitane

2008-04-20T12:42:00.000-07:00

Dziś minąłem Dunedin drugie co do wielkości miasto na wyspie.Zatrzymalem się na obiad w KFC.Jedząc smacznego kurczka obserwowałem nadciągającą burze.Siedząco obok przy stoliku kobieta w srednim wieku pyta mnie widząc rower na zewnątrz z kąd jestem .Pyta równiez jak mi się podoba NZ.
Dunedin to miasto uniwersyteckie widze na ulicach bardzo dużo studentów różnej maści.
Jako miasto jest nawet całkiem cakiem .
Za miastem na drodze wyjazdowej ( tak jak na wjazdowej) jest zakaz poruszania się rowerami.Szukam alternatywnej drogi .
Droga prowadzi przez góry , podjazd jest na tyle ostry że znów pcham rower przez 5-6km.Dokładnie nie wiem bo własnie dziś zepsuł mi się licznik jak sie pózniej okaże został zalany.:-(
Na przelęczy podziwiam miasto z góry - pękny widok.Ruszam w dół bardzo ostroznie ponieważ zaczęło znowu padać i dodatkowo zrobiło się bardzo zimno.Mijam jeszcze kilka miejsc z pięknym widokiem na ocean.W wiosce Evansdale postanawiam zjechać na wiodącą wzdłóz oceanu trase widokową.Znikomy ruch samochodowy oraz mała ilość podjazdów powoduje że jazda to prawdziwa sielanka.Na jednym z parkingów/tarasów widokowych spotykam bardzo sympatyczną parę ze Słowenii.Są w NZ 7 tygodni podróżuja wynajętym samochodem osobowym.Czasem zatrzymują sie na kilkudniowe trekingi w górach.Nareszcie czuje jakąś więż z ludzmi z naszego kręgu kulturowego jednak co Słowianie to Słowianie !:-)
Na nocleg zatrzymuje się na pięknej plaży.Jest naprawde super jestem całkiem sam.Rozbijając namiot widze kątem oka że w moim kierunku podąża jakiś koleś z psem.Podchodzi i mów że można się rozbić we wsi tam nie wieje tak mocno.Ja rozkladając ręce jak ptak mówie mu że lubie noclegi na plaży i wiatr mi wcalenie przeszkadza że jestem" Child of the wind'

4 Marzec Balcluchta-Fairfield

2008-04-20T12:32:00.000-07:00

Dzisiaj jechałem cały dzień pod wiatr.Dzięki temu przypomniała mi sie wyprawa na Islandie gdzie wiatr był moim stałym towarzyszem:-)Spadła tez temperatura odkąd dotarlem nad ocean.Czuć bliskosc Antarktydy .Dziś nic ciekawego się nie wydarzyło.Nocleg znalalem na parkingu zaraz przy drodze.Teren ktory dziś mijałem też był mało intereujący głównie pola i pastwiska.

3 Marzec Mandeville-Balclutha

2008-04-19T01:55:00.000-07:00

Miejscowe obyczaje buty na płocie przy drodze!:-)

Welcome in New Zealand !:-)

Na drodze jestem już o 8.Szykuje sie kolejny upalny dzień jak sie okaże będzie to jeden z bardziej wymagających terenowo dni.Jade cały czas przez obszary rolnicze ale teren zmienia sie z płaskiego na bardziej pagurkowaty.W połowie dnia aż do samego Balclutha droga na przemian zmienia sie w zjazd podjazd , zjazd podjazd po 15 km takiej huśtawki podaje sie i wprowadzam rower na każdą górkę po czym wsiadam i zjeżdżam i tak cały czas przez 30km.Dziś jechałem drogą przyjazni Amerykańsko -Nowozelandzkiej.Droga nazywała sie Clinton Road.Na końcu znajdowała sie mała miescina o nazwie Clinton.Sama wioska nic ciekawego kila domów stacja kolejowa bar i sklep.Na nocleg zatrzymuje sie w Balcluchta na kempingu .Kemping jest bardzo fajnie urządzony kuchnia i pokój telewizyjny są tak przytulne że czuje sie tu domową atmosferę .Recepcja znajduje sie w starej przyczepie kempingowej.Facet zaprasza mnie i pyta widząc rower czy jestem z Holandii mówie nie jestem z Polski!Koleś robi oczy jak tunele i mówi że rzadko sie zdaża tu ktoś od Nas.

O ile spotykałem tutaj Amerykanów którzy nie wiedzieli gdzie lezży Polska o tyle nie zdażyło sie że Nowozelandczyk nie wiedział gdzie jest Nasz kraj.Za każdym razem gdy ktoś pytał z kąd jestem zawsze widziałem po nim że potrafił zlokalizować położenie kraju nad Wisłą:-)

Biore zasłużony długi gorący prysznic i robie małą przepierke.

Pierwszy raz od początku wyprawy piore getry kolarskie w których cały czas tutaj zasówam.

Nie jest to powód do dumy ale jestem zdziwiony że po pierwszym praniu są dalej brudne!!:-)

Musiałem je ponownie przeprać i wtedy było ok!

2 Marzec Mandeville

2008-04-19T01:42:00.000-07:00

Po zmianie planów zyskałem troche więcej czasu i postanowiłem dziś też odpocząć od jazdy i zregenerować troche siły.Od kilku dni zmagam sie z bólem mięśni w nogach.

Dotykając mięśni czuje dosyć duży ból , prawdopodobnie jest to spowodowane brakiem glukozy , kupiłem 2 duże czekolady i zjadłem je na żywca.Każdego dnia do końca wyprawy zjadałem przynajmniej jedną i problem z mięśniami minął.

Przy dłuższych wyprawach jedzenie jest sprawą fundamentalną tutaj nie można oszczędzać .

Cały dzień spędziłem na czytaniu książki.

1 Marzec Mossburn-Mandersviille

2008-04-16T11:31:00.000-07:00

Bardzo żałowałem swojej decyzji o zmianie planów ale pomyślalem że może jeszcze będzie mi dane kiedyś tu wrócić i dotrzeć do Milford.

Południowa część wyspy to obszary rolnicze więc mało ciekawe , krajobrazy przypominajace nasze z tym ze u Nas jest wszystko jak gdyby " gospodarzone" wolna reką .Tutaj widać przemysł rolniczy jest bardzo silny.Wszystko dokladnie pogrodzone , pomierzone prawie jak u sąsiadów za Naszą zachodnią granicą.

Jadąc tak między polami i pastwiskami widze że z boku zbliza się szybko ogromna chmura burzowa.Zrywa się silny porywisty wiatr , staje więc żeby założyć kurtke i w tym momencie zatrzymuje się samochód jadący z przeciwka, babka widząc mnie stojącego na poboczu i sznupiącego w torbie pyta czy wszystko jest ok ?.Mówie że tak wszystko ok ! Ona, napewno ?Mówie tak ! Kobieta się uśmiecha i macha mi na pożegnanie.:-)

Dziś minąłem kilka wiosek o których Pan Bóg zapomniał .Ludzie w takich miejscach przypominają mi mieszkańców Naszych wsi.Widać sporo osób które nadużywają wyskokowych trunków.Tak sobie myśle co Ci ludzie mają tu do roboty oprócz hodowli bydła i owiec, muszą sobie jakoś czas urozmajcać.:-)

29 Luty Mossburn

2008-04-16T11:07:00.000-07:00

Od rana leje jak z cebra , postanawiam więc zrobić sobie dzień dziecka i zostaje w Mossburn.
Podjąłem ostateczną decyzje o odpuszczeniu sobie Milford Soundu .Żeby zdążyć na samolot musiałbym te 4oo km machnąć w 3 dni a przy tym uksztaltowaniu terenu i moim tempie nie dał bym poprostu rady.Rozpatrywałem też opcje żeby w jedna stronę jechać busem a wrócić rowerem ale wtedy wyprawa straciła by swoj rowerowy charakter a tak zalożyłem sobie na początku że nie będe korzystał z żadnych innych środków transportu.Caly dzień padało skoczyłem więc do wioski znalałem jedno miejsce z internetem , wysyłałem więc mejle do Patrycji i znajomych.Zobaczylem co się dzieje u innych rowerowych travelersów z Polski którzy podróżowali tu miesiąc wcześniej a z którymi zamierzałem się gdzieś po drodze trafić.Podaje ich strone bo ich wyprawy są naprawde imponujące www.acn.waw.pl/pawelp/

28 Luty Kingston-Mossburn

2008-04-15T01:31:00.000-07:00

Po zwinięciu obozu ruszyłem do Kingstoon.Spodziewalem się zastać tutaj jakiś sklep niestety był tylko bar przydrożny z bardzo słabym zaopatrzeniem .Zamawiam kawe i "fisch i chips" za 6$.

Trzeba wykorzystać że jest tanie żarcie i najeść się na drogę.:-)

Dziś moje tempo jazdy było iście kosmiczne.Przez ponad 30km prułem mając na liczniku prawie 30km/h.Jescze tak dobrego tempa tutaj nie miałem.Prosta droga wśród gór prowadzona dolinami sprawiła że jechało się rewelacyjnie .W wiosce Athol przejeżdzam tysięczny kilometr.Z tej okazji kupuje sobie lodowatą lemoniade:-)

Na nocleg zatrzymuje się przed Mossburton na kempingu za 7$.

Zaczynam anlizować trase do Milford Sound i zaczynam myśleć czy nie odpuscić tej atrakcji.

Tam i z powrotem będe miał do przejechania prawie 400km , przy moim wolnym tempie jazdy zajmie mi to około 5 dni a wtedy moge nie zdążyć na samolot.Kłade się spać zostawiając sobie podjecie decyzji na jutro rano.

27 Luty Walter Peak -Kingston

2008-04-14T01:37:00.000-07:00

Po pięknym noclegu w Walter Peak nad samym jeziorem w bardzo cichym miejscu rano zwinąłem manele i czekałem na pierwszy kurs parowca "Tss Earnslaw".Cisza jaka panuje dziś rano jest niesamowita zupełny brak wiatru oraz płaska tafla jeziora powoduje że popadam w chwilową zadumę.Siedząc tak na pomoście mam piękny widok na góry i w oddali leżące na zboczu Queenstown.Po pewnym czasie na horyzoncie pojawia się statek.

W czasie rejsu funduje sobie kawe, kanapke i jajecznice z bekonem.Miasto wita mnie gwarem i zgiełkiem , wystarcza jednak około 20 min bym znalazł się znowu na pięknie poprowadzonej ścieżce rowerowej w kierunku krzyżówki dróg 6a i 6.

Tutaj robie na przystanku chwile przerwy bo okazuje się że z tego miejsca do Milford Sound mam 297km.Myśle co dalej ale w koncu postanawiam trzymać piewotnego planu więc kieruje się do Te Anau.

Droga dziś była przepiękna jechałem cały czas przy jeziorze Wakatipu.Super pogoda i niewiele wzniesień powodowało że mknąłem jak strzała upajając się widokami.Jadąc tak beztrosko nagle dogania mnie koleś na kolarzówce i nawiązuje rozmowe okazuje się że jest Triatlonistą i trenuje do zawodów typu "Iron man" są najciezsze zawody triatlonowe na świecie które odbywają się co roku na Hawajach.Okazuje się że ma tez znajomych w Polsce triatlonistów - świat jes naprawde mały mysle sobie.

Dzięki wielu spotykanym ludziom z Europy w ogóle nie czuje odległości jak dzieli mnie od Starego Kontynentu .Na drodze mijają mnie głównie auta z wypozyczalni , rowerzyści których tu spotykam głównie Europejczycy.Generalnie czuje się tu jak w jakimś kraju Europy Zachodniej.:-)

Około 18 wypatruje mały półwysep na którym postanawiam zanocować.Rozbijam namiot nad samym jeziorem , gotuje kolacje.Oprócz mnie są jeszcze z 3 kampery.Jedząc już zasłużony posiłek podchodzi do mnie facet w sile wieku i nawiązuje krótką rozmowe okazuje się że jes z Australii .Pytam się go o ojczyzne Aborygenów opowiadam o rowerzystach z Holandii których spotkałem którzy podróżowali dookoła Australii 7 miesięcy, dziwi że nie umarli z nudów na drodze :-))( olbrzymie bezludne płaskie pustkowia).

26 Luty Arrowtown-Queenstown-Walter Peak

2008-04-09T04:31:00.000-07:00

Do Queenstown mam 23km.Jakieś 10 km przed miastem rozpoczyna się ścieżka rowerowa na którą postanawiam wjechać i okazuje się to strzałem w 10 .Scieżka prowadzi cały czas wzdłuż jeziora dzięki temu podziwiam fantastyczne widoki.

Miasto okazuje sie pięknie położone z niewiargodną liczbą różnego typu kawiarenek i restauracji

Zatrzymując się na nadbrzeżu w pewnej chwili podchodzi do mnie koleś i łamanym angielskim pokazuje mi na piaste i mówi że nie można jechać bo coś cały czas robi hhhhrrrt, hhhhrrrttt i pedały kręcą się w miejscu.Mówie mu że mu w takiej sytacji raczej nie pomoge tutaj jest potrzebna pomoc serwisu.Koleś mówi że już był w serwisie ale wymiana tej części jest za droga dla nich .Pytam z kąd są mówi że z Korei.Robi mi się ich żal bo rzeczywiscie mają problem,jeszcze raz go przepraszam i mówie mu że Ja tu nic nie poradze.Potem przez reszte dnia miałem wyrzuty sumienia że mogłem jednak coś zrobić.

W Queenstown pytam w informacji turystycznej o prom do Walter Peak .Babka mówi że nic nie wie ?!!Woła zachwile innego pracownika i za chwile sprawa się wyjaśnie , promu niema ale jest stary parowiec:-)

Kupuje bilet i za 1, 5 godziny mam rejs.Parowiec pochodzi z 19 wieku.

Z górnego pokładu można obserwowac kotłownie i to jak palacze ładują na zmiane węgiel do pieca.Rejs trwał 30min.Wysiadłem na nadbrzezu wraz z garstką turystów którzy przypłynęli tutaj zobaczyć jak wyglada praca na farmie w tym strzyżenie owiec.

Ja ruszam od razu na szlak .Do przejechania mam 90km bezludny odcinek do Te Anau.Droga jest szutrowa, mam złówie tempo.Po 15km staje i mysle co robić czy jechać dalej w takim wolnym tempie czy wrócić do miasta i do głównej drogi gdzie będe miał dodatkowe 100km do przejechania.Burza myśli niewiem co robić ta droga jest podobno bardzo malownicza z drugiej strony w akim tempie zajmie mi to z 2,5 dnia.W końcu decyduje sie zawrócić i jechać do Te Anau główną drogą.

25 Luty Wanaka-Arrowtown

2008-04-08T01:36:00.000-07:00

Po zwinięciu obozu ruszam jeszcze uzupełnić zapasy żywności do miasteczka.Niespodziewanie na głównej ulicy spotykkam Richarda , widać ze bardzo się cieszy z niespodziewanego spotkania , rozmawiamy troche o przebytej drodze , w końcu niewiedzieliśmy się jakieś 300km :-)

Richard opowiadao o wizycie w Okarito , że warto było zjechać z głównej drogi by tam dotrzeć.

Na miejscu wypożyczył kajak i pływał po pieknie położonych zatoczkach.Pyta mnie o moją dalszą trasę poazuje mu że zamierzam jechać boczną drogą w kierunku osady Cardrona.Nagle Richard robi duże oczy i pyta czy wiem że jest to najwyżej położona droga w Nowej Zelandii, mówie że nie wiem ale co tam jestem wypoczęty więc dam rade.Pytam Richarda jescze czy wie coś na temat połączenia promowego w Queenstown do miejsca które się nazywa Walter Peak , gdzie rozpoczyna sie 90km górski szutrowy odcinek do Te Anau.Mówi że napewno kursuje tam jakiś statek.Opusciłem więc Wanakę żegnając się z moim angielskim kompanem i ruszyłem dziarsko w kierunku Cordrony.Droga do samej wioski była nawet płaska ku mojemu wielkiemu zdziwieniu.Jako że tego dnia było dosyc ciepło postanowiłem schłodzić swoj organizm w" Cardrona Hotel" miejscowym zimnym piwem .Z zewnątrz knajpa i hotel wyglądają "tak sobie " ale w środku otwieram oczy ze zdumienia wntętrze jakby przeniesione z czasów gorączki złota , extra urządzone w starym westernowym stylu z pięknym olbrzymim kominkiem .

Za wioską zaczyna się podjazd , udało mi się jechac prawie cały czas nie schodząc z siodełka , dopiero jakieś 2km przed szczytem rower znów staje "dęba" i muszę go pchać.Otatnie 700m jest naprawdę ciężkie co kilka kroków muszę robić przerwe , dodakowo jeszcze kończy mi się woda , mam jeszcze 2 litry wody jak ją tu nazwałem "chazlówka" i pluje sobie w twarz jak mogłem znowu napełnić wodę w męskim kiblu a nie w kuchni na kampingu.Woda śmierdzi środkami dyzenfekującymi , pije ją jednocześnie zatykając nos by nie czuć jej smrodu , mam tylko w duchu nadzieje że się nie pochoruje .Na szczycie robie pamiątkowe zdjęcia , roztacza siępiękna panorama na dolinę.Zjazd jest bardzo długi około 12km , tego dnia dojeżdżam do Arrowtown miejsca które zachowało swą architekture z czasów gorączki złota.Rozbijam szybko prawie po ciemku namiot i udaje się jeszcze na krótkie " rozpoznanie" miasteczka.Żeczywiscie architektura jak z kowbojskich filmów czuje się niemal jak na dzikim zachodzie.

24 Luty Wanaka

2008-04-08T01:31:00.000-07:00

Dziś przerwa , zwiedzam pięknie położoną Wanakę .

23 Luty Makarora -Wanaka

2008-04-07T01:47:00.000-07:00

jezioro Wanaka

kamper :-)

jezioro Hawea

Całą noc padał deszcz i dosyć mocno wiał wiatr.Zwinąłem mokry namiot i ruszyłem.W wiosce Makarora zatrzymuje się w barze na kawę i przy okazji żeby trochę przeschnąć.Siedząc tak w przytulnym i ciepłym pomieszczeniu pijąc smaczną kawę obserwuję zalewany zacinającym deszczem świat.W pewnej chwili widze podjeżdżającego pod bar rowerzyste.Bez pytania przysiada się do mnie i zaczyna się rozmowa;

-cześć

-z kąd jesteś

-z Polski

-niewiem gdzie to jest !

zrobiło mi się ciepło bo to już 2 raz jak spotykam Amerykanina który nie wie gdzie jest Polska

Mam ochote mu powiedziec że niewiem gdzie leży Ameryka ale w ostatnim momencie gryze się w język.

Na dworze ulewa rozszalała się na dobre więc postanowłem zjeść jeszcze obiad w barze.

Około 13 wyruszyłem .Jechałem dziś bardzo malowniczą drogą wzdłuż jeziora Wanaka a potem Hawea.Niesty widocznośc była tego dnia bardzo ograniczona i nie mogłem obejrzeć jezior w pełnej okazałości.Jako że dziś sobota więc jutro robie sobie wolne od jazdy :-)

22 Luty Haast-Makarora

2008-04-05T02:19:00.000-07:00

nocleg z widokiem na dolinę

zjazd z przełęczy

na przełęczy ''Haast"

Na dzrodze jestem po godzinie10.00 .Temperatura dziś trochę spadła i jedzie się znacznie przyjemniej niż wczoraj.Dziś mam jedną przęłęcz do pokonania , ale jestem w bojowym nastroju więc żadna "górka" nie jest mi straszna:-)

Do miejsca w którym rozpoczyna się podjazd na przełęcz droga była cały czas płaska .W momencie rozpoczęcia podjazdu rower prawie staje "dęba" i musze zowu go pchać.Początek jest ostry i co kilka kroków robie przerwe żeby trochę uspokoić oddech.Byłem kiedyś Alpach Szwajcarskich gdzie podjazdy są o niebo dłuższe od tych tutaj ale za to te tutaj są dużo bardziej strome, do tej pory na żadną górkę nie potrafiłem wjechać nie pchając roweru po drodze.

Mijając parking , jeden z kierowców busa widząc jak sapię , podbiega do mnie i mówi że jedzie w tamtym kierunku i chętnie mnie podrzuci oferta jest bardzo kusząca , przez ułamek sekundy się nawet zastanawiałem czy nie skorzystać ale podziękowałem grzecznie i pchałem rower dalej

Gdzieś w połowie podjazdu robie przerwe na obiad , wcinam fasolke chili z chlebem.

Wejscie na przełęcz zajęło mi około 2 godzin , będąc już na płaskowyżu ostatni odcinek pokonuje już jadąc.Pamiątkowe zdjęcie z tabliczką na przełęczy i upragniony zjazd na sam dół.Lubie te zjazdy z przełęczy i pęd wiatru we włosach który tak przyjemnie ochładza rozgrzane ciało.

Zjazd kończy się w pięknej dolinie przed wioską Makarora.Przy drodze znajduje darmowy kamping z zimną wodą i postanawiam zostać.Jestem całkiem sam. Rozbijam namiot mając przed sobą piękny widok na całą dolinę i przebytą przed chwilą drogę.Znowu jest akcja z meszkami ale już sie do nich przyzwyczaiłem , mam już też specyfik którym się spryskuje żeby mnie nie zeżarły.Na noc zakładam moskitierę na twarz .

21 Luty Bruce Bay - Haast

2008-04-04T04:02:00.000-07:00

Mimo wspaniałego noclegu nad samym morzem nietety z powodu meszek nie mogłem w pełni nacieszyć się jego urokami .To latające kur...two szuka dojscia do odkrytych partii ciała, na szczęscie zabrałem ze sobą mokitierę na głowę dzięki czemu mogłem zająć ręce zwijaniem obozu a nie ciągłym odganianiem ich od twarzy na której chciały sobie urządzić ucztę.Kolejny upalny dzień, postnowiłem wstać wcześniej około 6.30 by już być na drodze około 8.00 by jechać z 2 godziny w jako takim chłodzie.Dziś znowu zaczęły sie podjazdy , krótkie takie do 1km ale bardzo ostre na żaden nie potrafie znowu wjechać:-( co chwile pcham rower.W południe temperatura przykroczyła chyba 35 stopni , jedzie sie naprawdę ciężko , robie bardzo dużo przerw w zacienionych miejscach , na jednym odcinku prowadząc rower przez 1,5km wypijam 2 litry wody.Po popołudniu czuje że moja głowa zaraz się ugotuje i mimo nakazu jazdy w kasku postanawiam zamienić go na kapelusz i od razu odczuwam ulge:-)

Jakieś 20km przed Haast rozglądam się bezskutecznie za miejscem na nocleg , niestety wszystko jest albo zagrodzone albo zarośnięte.

Zatrzymuje się w końcu w Haast na kampingu i spotykam znajomych Niemców są troche zdziwieni że ich dogoniłem ostatnio widzieliśmy się w Harihari gdzie Ja zostałem a Oni jechali dalej.Dziś też dostali w kość widać że ledwo trzymają się na nogach.Biore jeszcze długi prysznic gotuje kolacje i lulu.

20 Luty Franz Josef Glacier-Bruce Bay

2008-04-03T02:39:00.000-07:00

Amerykanie

Dziś dzień był bardzo upalny.Rano po szybkim śniadaniu zwinąłem obóz i ruszyłem do wioski Franz Josef.Miałem do przejechania około 8km.Tutaj postanowiłem zrobić drobne zakupy i skorzystać z internetu .Sama wioska służy jako centrum wypadowe w pobliskie góry i na lodowiec .Jest też możliwość wykupienia sobie lotu helikopterem by podziwiać Alpy z góry.Atrakcja ma wzięcie widze to po kolejce która ustawia się po bilety.Wioska jest pięknie położona u stóp lodowca , narazie najładniejsza jaką tu widziałem choć troche odstrasza swym bardzo komercyjnym charakterem.Przed wjazdem do wioski chce sobie zrobić pamiątkową fotę w momencie jak zaczynam rozstawiać statyw podlatuje do mnie autostopowicz który stał po przeciwnej stronie ulicy i mówi że chętnie zrobi mi zdjęcie, z taką postawą spotkam się w NZ jeszcze kilkakrtotnie ludzie są w większości bardzo uczynni.Młody chłopak pyta z kąd jestem , mówie z Polski a on do mnie "Na zdrowie!!!" i się głośno się śmieje okazuje się że jest z Niemiec :-)

Z wioski wyruszam około 12 .Żar leje się z nieba , zaopatrzyłem się w 8 litrów wody , ponieważ mam przed sobą bezludny odcinek.Jazda w taki upał jest męcząca człowiek pije jak smok .Dziś mijam po drodze wiele mostów z wyschniętymi lub ledwo sączącymi rzekami.

Przed Fox Glacier spotykam kolejnych rowerzystów tym razem z USA , Willie i Barbara są w drodze od kilku miesięcy , wcześniej podróżowali po Ameryce Południowej.Oboje wyglądają na około 60 lat ale widać że bawią się wyśmienicie:-)Niestety nie wiedzieli gdzie lezy Polska i musiałem im wytłumaczyć :-)W tym samym momencie podjechali do Nas Holendrzy na poziomych rowerach którzy realizują projekt http://www.10000km.com/

Holendrzy są w drodze już 7 miesięcy.Na początku jechali z sakwami ale teraz mają samochód który wiezie im cały dobytek.

Dziś miałem duży problem ze znalezieniem noclegu w buszu niestety spać się nie da. Około 19 w maleńkiej wiosce 3-4 domy znalazłem małe pole namiotowe ale gospodyni odmówiła mi noclegu tłumacząc się brakiem miejsc .Troche mnie to wkurzyło bo byłem już zmęczony.Do morza miałem 30km a tu juz powoli zaczynało się ściemniać musiaem więc ostrzo przyciscnąć by zdążyć przed zmrokiem.W nagrode otrzymałem wielką plaże na której byłem wraz z towrzystwem tysiąca meszek które dzielnie dopingowały mnie w pobijaniu kolejnego rekordu świata w szybkim rozbijaniu namiotu.

19 Luty Harihari-Franz Josef Glacier

2008-04-02T04:35:00.000-07:00

Dzisiejszego dnia cały czas jechałem przez busz .

W Nowej Zelandii bardzo makabrycznym widokiem jest duża ilość rozjechanych na drodze zwierząt.Oposy , króliki , ptaki jak średnio wyliczyłem co 400m mijam jakieś rozjechane zwierze , dziwne że nikt tego nie sprząta , jest to dosyć makabryczny widok .

Podobno oposów tutaj bardzo się nie lubi i jak Nowozelandczyk widzi takiego na drodze to dodaje gazu !

W środku buszu przy drodze mijam bar wraz z małym muzeum upamiętnijącym życie pionierów którzy się tu na początku 19 wieku osiedlali jest też mały sklepik z miejscowymi rękodziełami.

Na nocleg zatrzymuje się Przed Franz Josef Glacier przy żeczce na kampingu za który jest pobierana dowolna opłata.Nie ma żadnej obslugi jedynie puszka do której wrzuca sie dowolną sumę , ciekawe jak u Nas by się taki patent przyjął:-)hehe

18 luty Hokitika - Harihari

2008-04-01T01:52:00.000-07:00

Richard

Opuszczając Hokitikę zastanawiam sie jeszcze nad zakupem siodełka ( znajduje się tu jedyny w promieniu 150km sklep rowerowy) bo to na którym jadę jest średnio wygodne :-)

Decyduje w końcu jechać dalej na tym które mam .Opuszczając miasteczko powoli zaczyna zmieniac się krajobraz. Z rolniczych obszarów nad morzem Tasmana na lasy deszczowe zwane tutaj buszem.

Roślinność jest tak gęsta że nie sposób wejść do takiego lasu , cały czas słychać cykady oraz piękny spiew ptaków.

Jakieś 30km za miasteczkiem spotykam kolejnego cykliste Richarda z Anglii .Przyleciał tutaj na 2 miesięczną wyprawę z Niemiec gdzie aktualnie pracował jako inżynier lotnictwa.

Rozmawiamy chwile , okazuje sie że był w Polsce w Krakowie:-)

Richard jest po raz drugi w NZ i pokazuje mi miejsca warte odwiedzenia , a które nie sa głównymi atrakcjami NZ , sam postanawia zboczyc z głównej drogi do Okarito gdzie wylądował po raz pierwszy Abel Tasman podobno bardzo fajne miejsce.

Dzisiejszy dzień był dosyć łatwy terenowo ,choć upalny .W wiosce Harihari spotykam jeszcze inną pare damsko meską z Bonn. Póżniej spotkam ich jeszcze kilkakrotnie po drodze :-)

W Harihari na kampingu spotykam ponownie Richarda który wita mnie wielkim uśmiechem .

Kamping jest położony przy jedynym we wsi hotelu oraz barze.

Szukając recepcji wchodze do baru.Klimat jak z naszych polskich mordowni widze montrualnie otyłą kobietę nad wielkim talerzem frytek , jest też kilkunastu miejscowych zakapiorów choć twarze mimo naznaczonej ilośći wypitego złocistego napoju jakieś takie bardziej przyjazne od naszych polskich :-) Jeden z kolesi widząc że czegoś szukam pokazuje mi że do recepcji muszę iść do hotelu.

Po rozbiciu namiotu podchodzi do mnie chłopaczek z busa i nawiązuje rozmowe,

Okazuje sie że jest z Holandii i przyjechał też na wyprawe rowerową jednak stwierdził że na Nowo Zelandzkich drogach jest zbyt niebezpiecznie:-) i postanowił wynająć busa , a rower ma na pace.W duchu sobie pomyslałem co by zrobił jak by tak do Polski przyjechał na rower :-)hehe

17 luty Hokitika

2008-04-01T01:40:00.000-07:00

W niedziele postanawiam robić sobie przerwy od jazdy więc zostaje w miasteczku , szwendam sie troche to tu to tam , spaceuje po plaży , uzupełniam dziennik , słucham muzyki.

16 luty Arthur,s Pass- Hokitika 117km

2008-03-31T02:14:00.000-07:00

Melanie i Nike ze Stutgartu

Zjazd z przełęczy

Rano robie zakupy w niewielkim sklepiku przy barze w którym funduje sobie jajecznice z bekonem , kanapkami i kawą.Koleś który mnie obslogoje dostająć moja karte kredytową pyta mnie czy jestem z Polski mówie że tak a on "wow"- a Ja jestem z Chicago mówi , a ja mówie no to fajnie :-)Ludzie są tu bardzo rozmowni ciągle mnie ktoś zaczepia i pyta z kąd jestem , dokąd dziś zamierzam dojechać itp. Cięzko mi się zwinąć z baru bo na dworze leje jak z cebra , ale niestety czas goni i około 11 ruszam.Deszcz zacina , ale myśle że tutaj w górach jest to wybawieniem , jazda w deszczu jest dużo przyjemniejsza niż w upał, człowiek na wodzie zaoszczędzi i deszcz dodatkowo przyjemnie ochładza :-).
Dowlokłem się jakoś na przełęcz , po drodze minęła mnie para babka z facetem , koleś ciągnął bob yaka + 2 sakwy z przodu , kiedyś i ja testowałem ten układ .
Na przełęczy obowiązkowe zdjęcie w końcu to pierwsza przełęcz nazwana moim imieniem w moim życiu na której jestem :-)
Zjazd jest bardzo stromy , przy tak silnie padającym deszczu trzeba bardzo uważać żeby nie wywinąć orła .
Mijam słynny wiadukt "Otira" żeczywiscie jest imponujący , ale niestety nie zatrzymuje się tutaj z powodu braku miejsca i zakazu .
Zjazd był bardzo przyjemny ( jak każdy:-)! czym dalej oddalam się od przełęczy tym pogoda zaczyna się poprawiać i wkońcu wychodzi słońce susząc w 20min moje przemoczone żeczy.
W dolinie w którą wjechałem spotykam sympatycznych Niemców z okolic Stutgartu którzy są tutaj miesiąc i jak pytam jak długo zamierzają jeszcze tu być mówią beztrosko ," może jeszcze miesiąć a może dwa" , dziwią sie mojemu dużemu bagażowi oni mają tylko po 2 sakwy z tyłu , mówią że biorą tylko zawsze minimum.A ja myślałem że to ja wziołem minimum :-)
Tego dnia droga zrobiła się płaska mimo podróży wśród gór około 18.00 udało mi się dotrzeć do oceanu i po 25km do miejscowości Hokitika gdzie postanowiłem zanocować.Trafiam akurat na zachód słońca, robie zdjęcia , potem wyciągam 2 browary kupione wcześniej i zasłużenie w przepieknej scenerii na plaży delektuje się ich smakiem.Jest przepięknie!:-)

15 luty Lake Pearson - Arthur,s Pass

2008-03-29T02:34:00.000-07:00

Moje "nowe" siodełko

Całą noc padał deszcz.Na kempingu poznaje sympatycznych Norwegów a Oslo którzy ubarwili moje spagetti pysznym mięsem mielonym z dodatkami.Chwile rozmawiamy opowiadam im moim łamanym angielskim o swojich rowerowych włózcęgach po Norwegii , korzystając z tego że przy kuchni gdzie siedzimy jest komputer pokazuje im swoj wywiad w czasie mej podróży poślubnej dla Norweskiego dziennika Dagbladet i widze że im szczeny opadają , zaraz babka wręcza mi swoją wizytówkę mysląc że mam tam jakieś wtyki :-) , ten wywiad był zupełnym przypadkiem :-))
Zwijam naiot w ulewie , i wyruszam w bardzo zacinającym deszczu po około 15km jazdy na przemian znowu z prowadzeniem pod górki roweru dopadają mnie czarne mysli jezeli będe sie poruszał w tak złówim tempie nie potrafiąc wdrapywać się na te wszystkie podjazdy to będzie nieciekawie.Z drugiej strony daje z siebie maxa i stwierdzam że jescze kilka dni i kondycja sie poprawi i będzie się dużo lepiej jechało , jak się potem okaże te wpychanie roweru pod góry ma też doby wpływ na rozwoj mieśni odpowiedzialnych za chodzenie co potem faktycznie sprawi że wszystko będzie ok !!
Dziś też minął mnie pierwszy "sakwiarz" ale tylko kiwnął ręką i pognał do przodu zostawiając mnie daleko w tyle.
Docieram pięknie prowadzoną droga do wioski Arthur,s Pass.
Tutaj zdarzyło się coś czego bym w życiu nie przewidział.Po wykonaniu pamiątkowego zdjęcia
przed tabliczką z nazwą miejscowości w momencie jak chciałem postawić rower który opiera się na przyczepce ( w bob yaku jest taka możliwość) łapiąc za siodełko BROOKSA nagle siodełko ( skora zostaje mi w dłoni a metalowy pręd z pod siodełka opada w 2 częsciach na jezdnie ) SZOK!!! połamałem legendrane siodełko , nikt mi nie uwierzy.Dobrze że stało sie to tutaj a nie np . 100km wcześniej myśle sobie i kombinuje co dalej robić.

Zaraz za nazwą miejscowości widze napis "First Aid" i smieje sie do siebie że opatrzność czuwa na demną:-)

Okazuje sie że jakieś 100m dalej jest jednosobowy komisariat Policji.Pukam do środka otwiera mi policjant i zaprasza do wewnątrz , przedstwaiam mu swoją sytuacje pytam o jakiś sklep rowerowy ale najbliższy jest jakieś 15okm z tąd , pytam czy zna kogoś ze spawarką , wykonuje kilka telefonów , okazuje się że jest w wiosce wypożyczalnia rowerów z której to 2 dni temu 2 stare "górale " zostały wyzucone do śmietnika.Wsiadamy więc do radiowozu i jedziemy do tego miejsca.Smietnik okazuje sie wysokim kontenerem do którego cała wieś wysypuje wszysko co ma , na dodatek jest cały pełny, nurkuje wiec do połowy szukając w odorze śmieci 2 rowerów.Dokopuje sie jaimś cudem do połowy i niestety dalej się już nie da a rowerów niema :-) , nagle do śmietnika przyjezdza przysłany przez policjanta koleś który ma spawarke , ogląda siodełko i mówi że go nie pospawa bo to jest jakiś specjalny rodzaj stali , no to niezle , do śmietnika nie mam już ochoty wlazić cały śmierdze.Nagle koleś mówi że ma w domu stary rower górski i może mi sprzedać siodełko z tego roweru.Jedziemy więc do niego i szukamy w jego zagraconym garażu siodełka .Po chwili znajdujemy siodełko które jest w stanie agonalnym , ale niema wyjscia biore co jest przynajmniej dojade na nim do najbliższego sklepu.Koleś chce za nie 20$ czuje sie oszukany , siodełko jest całe zardzewiałe i poprute , czuje że facet wykorzystuje sytuacje.Na całym świecie są ludzie i ludziska.Dobrze że sie to tak skończyło , na nocleg zostaje w wiosce , śpę w centrum na dziko przy strumieniu , zwiedzam wieczorem wioske i jest bardzo sympatycznie, w kilku miejscach widze znaki ostrzegające przed dokarmianiem papug , mam nadzieje że jakąś zobacze , niestety żadna nie przylatuje :-)

14 luty Scheffield- Lake Pearson

2008-03-28T07:03:00.000-07:00

Zaczęły sie porządne góry , ten dzień będe dłuuuugo pamiętał .Niewiele przeżyłem dni podczas swoich wypraw kiedy to miałem tak mało sił pod koniec dnia że jazda po prostej drodze sprawoiała mi ból i musiałem co 50m schodzić z roweru i go pchać.To właśnie był taki dzień .Po części moge sobie sam pogratulować że praktycznie pojechałem na tę wyprawę bez wcześniejszego przygotowania kondycyjnego ...

Jest to dziwne uczucie człowiek jest jak w transie co kilkadziesiat kroków przerwa by zlpać oddech , napić sie wody i dalej krok za krokiem , od słupka do supka tego dnia udało mi się od rana przejechać zaledwie 43km z czego znaczną część pchałem rower pod góre .Dzień zacząłem od bardzo stromego podjazdu na przełęcz Porter pass pierwszy raz w życiu pchałem rower od samego początku podjazdu aż po sam wierzchołek .Góra była tak stroma że nawet pchanie roweru było olbrzymim wysiłkiem o jezdzie nie było nawet mowy .

W połowie podajzdu zrobiłem sobie przerwe na obiad + zjadłem prawie kilogram bananów.

Sziedząc an poboczu obserwowałem jak wdrapują się co jakiś czas ciężarówki ,rycząć i sapiąć , tak jak Ja !:-)Kiedyś oglądajc film z Transkarpatii , w wypowiedziach uczestników przejawiały sie zdania o płaczących na stomych odcinkach rowerach , zgrzyt , dziwne dzwieki wydowbywające się z ramy , właśnie w tym dniu doświadczyłem tego.Miałem wielkie sczęcie w tym dniu że padał deszcz i zrobiło się ok 16 stopni , gdybym miał taki upał jak dzień wcześniej kiepsko bym wyglądał , przelotny deszc ochładzal mnie i był jak balsam dla ciała :-)Gdy wdrapałem się na przełęcz byłem bardzo szczęśliwy , tego dnia miałem jescze kilkanaście górek po drodze ale znacznie mniejszych , a na koniec dostałem w prezencie piękny zjazd aż prawie do jeziora Pearson gdzie na pięknym i pustym kempingu postanowłem zanocować .

13 luty Christchurch-Scheffield

2008-03-27T08:30:00.000-07:00

Rano postanawiam wyruszyć na zakupy, przyczepke i namiot zostwaiam na kampingu .Kupuje prowiant na 3 dni + butle z gazem jak się potem okaże z 4 wykorzystam zaledwie 2 .Pierwsze wrażenia są bardzo miłe wokoł ludzie się uśmiechają , czasem pozdrawiają , widze też pierwsze osoby chodzące na bosaka :-) dojezdzam do ścisłego centrum , zwiedzam coś w rodzaju rynku wraz z Katedrą , kupuje porządna mapę Wyspy Południowej i wracam ne kamping zostwaiając sobie zwiedzenie Christchurch na koniec wyprawy.Po powrocie pakuje bambetle i wreszcie ruszam drogą nr 73 w kierunku przełęczy Arthur pass :-) , na której zamierzam przeciąć w poprzek Alpy Nowozelandzkie w kierunku West Coast.Wyjazd z Christchurch trwa dosyć długo miasto jest bardzo rozległe , jest specjalny szeroki pas dla rowerzystów dzięki któremu jedzie się bardzo przyjemnie mimo dużego ruchu.Droga doScheffield była bardzo płaska więc tego dnia mimo że wyruszyłem poznym popołudniem udało mi się pokonać prawie 70km.Na nocleg zatrzymuje się na kampingu za 5$ gdzie do dyspozycji jest tylko prysznic z zimną wodą i toalety , ale sam kamping jest ok. ładnie połorzony i zadbany .

12 luty Christchurch , Nowa Zelandia

2008-03-27T07:47:00.000-07:00

Wreszcie dotarłem około 14.30 , na lotnisku bardzo szczegolowa kontrola , pani celnik prosi o otwarcie kartonu z rowerem , sprawdza dokładnie opony , namiot oddaje do "osobistej kontroli " i po 20min . odbieram od uśmiechniętej celniczki którą mówi że jest OK!:-) , nastepna kontrola i pytania po co , w jakim celu , na magiczne słowa " wyprawa rowerowa " celnik się uśmiecha i życzy mi udanego pobytu , karze jeszcze pokazac bilet powrotny , no i wreszcie dostaje dużą pieczątkę do poaszportu "Wisitor permit".Na lotnisku znajduje się specjalne miejsce do składania rowerów , złożenie roweru zajmuje mi około godziny , odwiedzam jeszcze informacje zabieram kika darmowych folderów i ruszam na poszukiwanie kampingu do centrum Christchurch .Pierwszy szok po wyjezdzie z lotniska , pierwszy raz mam do czynienia z ruchem lewostronnym i na wszelki wypadek do centrum jade ścieżką rowerową , obserwując jednocześnie ten dziwaczny ruch :-) kamping jest oddalony o 17km od lotniska .

Okazuje się że kamping jest delikatnie mówiąc obskurny , ale jestem tak zmęczony podróżą że jest mi to obojętne , rozbijam szybko namiot i ide spać , zasypiam w mig:-)

10 -12 luty Warszawa-Londyn-Singapur-Sydney-Christchurch

2008-03-27T07:12:00.000-07:00

Sigapur - lotnisko Changi

Sydney - widok na City

W dniu wyjazdu jestem nadwyraz spokojny.Bardziej denerwowałem się tydzień 2 przed wyjazdem :-) Ostatnie sprawdzanie wszystkich dokumentów biletów , pozegnanie z rodziną , Franek ucieka nie chce się porzegnać z tatą , nie rozumie że zobaczymy się dopiero za ponad miesiąc :-) Ściskam się jescze mocno z Patrycją i w drogę!!!!:-)

Dzięki Wojtkowi mam zapewniony darmowy transport do W-wy !!! Dzięki Wojtek !!!

Na lotnisku jesteśmy 2 godziny przed odprawą wolałem być wcześniej, idziemy jeszcze na kawę.

Odprawiam się jako jeden z pierwszych i dowiaduje się że rower odbieram dopiero w Nowej Zelandii , czyli nie musze się martwić o bagaże na lotniskach gdzie mam przesiadki !!!!

Na okęciu po odprawie słysze że jest jakiś alarm bombowy , proszą o opuszczenie hali odpraw bo ktoś zostawił samotną walizkę , niezle jak na początek wyprawy , na szczęscie wylot jest o planowanej godzinie :-)

Lot na Heatrow trwa 2 godziny , olbrzymie lotnisko które wygkląda jak miasto , z terminala 1 do 4 gdzie mam wylot do Australii jade specjalnym autobusem .

Ze znalezieniem bramki z której mam samolot niema problemu wszystko jest idealnie oznakowane .

Lot do Singapuru trwał prawie 14 godzin, urozmaicałem sobie czas darmowym piwem , winem, snem posiłkami i słuchaniem muzyki .

Lotnisko Changi w Singapurze uważane podobno za jedno z najładniejszych na świecie żeczywiscie robi wrażenie , dużo egzotycznycgh kwaiatów , palm i temperatura wyższa o 25 stopni :-) .

Po 1,5 godzinnej przerwie wsiadamy ponownie do Boeinga 747 i lecimy do Sydney .

Lot do Autralii trwa prawie 9 godzin , lotnisko jest dużo mniejsze niż 2 poprzednie bardziej przytulne i kameralne z fajnym widokiem na centrum Sydney .

Tutaj znowu kilkugodzinne oczekiwanie na lot do Nowej Zelandii i wreszcie po ponad 2 godzinach lotu lądujemy w Christchurch !!!:-)

Daniel jedzie dookoła świata www.velaia.de

2008-03-25T11:50:00.000-07:00

Ja i Daniel :-)

Ludzie których spotkałem po drodze

2008-03-25T11:39:00.000-07:00

Spotkałem kilku ciekawych rowerzystów po drodze realizujacych zakręcone projekty ;

Daniel z Niemiec jedzie już rok dookoła świata przejechał juz prawie 24oookm:-)
jego strona to www.velaia.de

Strona Holendrów którzy realizuja projekt www.10000km.com

Tutaj Pojawi sie moj pamietnik z samotnej wyprawy rowerowej po Wyspie Poludniowej Nowej Zelandii

2008-03-21T22:47:00.000-07:00

Check out my Slide Show!

2008-03-21T22:39:00.001-07:00